Gabriel García Márquez

Gabriel García Márquez
Gabriel García Márquez

Zmarł Gabriel García Márquez – kolumbijski pisarz, dziennikarz, eseista, laureat nagrody Nobla z 1982 roku. Napisał takie powieści jak: Sto lat samotności, Nikt nie pisze listów do pułkownika, Kronika zapowiedzianej śmierci, oraz ostatnią powieść z 2004 roku Rzecz o mych smutnych dziwkach. Urodził się w 1927 roku w Aracataca w Kolumbii, zmarła w Meksyku.

Napisał kiedyś: Zmiana osobowości wymaga ciągłej walki z samym sobą, bo w człowieku kłócą się dwa uczucia: determinacja, by zmienić skórę i pragnienie pozostania we własnej.

Miał zapewne na myśli nawyki, schematy, stereotypy, pozostawanie w strefie komfortu. Mózg lubi oszczędności i najchętniej zarządza całym systemem człowiek poprzez autopilota. Wyłączenie autopilota wymaga wysiłku a ręczne sterowanie nierzadko sporych kompetencji,  zwłaszcza gdy warunki pogodowe są trudne a lotniska nie ma systemu TAWS. Niestety w ludzkim życiu niewiele lotnisk, mało punktów docelowych, posiada  systemy automatycznego naprowadzania. Trzeba być kapitanem, mechanikiem i nawigatorem w jednym. Trwa w nas zatem walka karnawału z postem. Gra sprzeczności, pragnienie zmiany i tęsknota za stagnacją, nadzieja na bezpieczeństwo i droga pełna przygód. Niektórzy niekiedy zatrzymują się pewnego dnia w drodze w nagłym olśnieniu, że dotąd żyli nie swoim życiem, a wszystkie próby wyrwania się schematom zostawały stłumione. Wówczas pojawia się szansa na zmianę skóry  jak pisze Marquez. Wielki Piątek, dzień sam przez się najlepszy do zmiany, wszak zapowiedź Zmartwychwstania. Marquez już rozpoczął swoją nową drogę. Co za wyczucie chwili u mistrza.

Gabriel García Márquez
Oceń artykuł

Udostępnij:
Maciej Bennewicz

Maciej Bennewicz

Dyrektor Instytutu Kognitywistyki, wykładowca mentoringu i coachingu, pisarz, socjolog, coach, terapeuta, superwizor.

4 komentarzy

  1. Ten list jest ze mną od jakiegoś czasu.

    Ponadczasowe przesłanie…

    List do przyjaciół

    Gabriel Garcia Marquez
    Gabriel Garcia Marquez – 74-letni wybitny pisarz kolumbijski, autor słynnej powieści “Sto lat samotności”, laureat literackiej Nagrody Nobla z 1982 roku, był chory na nowotwór złośliwy układu limfatycznego. Pisarz wycofał się z życia publicznego i do swoich przyjaciół rozesłał niniejszy, pożegnalny list.
    Jeśliby Bóg zapomniał przez chwilę, że jestem marionetką i podarował mi odrobinę życia, wykorzystałbym ten czas najlepiej jak potrafię.

    Prawdopodobnie nie powiedziałbym wszystkiego, o czym myślę, ale na pewno przemyślałbym wszystko, co powiedziałem. Oceniałbym rzeczy nie ze względu na ich wartość, ale na ich znaczenie. Spałbym mało, śniłbym więcej, wiem, że w każdej minucie z zamkniętymi oczami tracimy 60 sekund światła. Szedłbym, kiedy inni się zatrzymują, budziłbym się, kiedy inni śpią. Gdyby Bóg podarował mi odrobinę życia, ubrałbym się prosto, rzuciłbym się ku słońcu, odkrywając nie tylko me ciało, ale moją duszę. Przekonywałbym ludzi, jak bardzo są w błędzie myśląc, że nie warto się zakochać na starość. Nie wiedzą bowiem, że starzeją się właśnie dlatego, iż unikają miłości! Dziecku przyprawiłbym skrzydła, ale zabrałbym mu je, gdy tylko nauczy się latać samodzielnie. Osobom w podeszłym wieku powiedziałbym, że śmierć nie przychodzi wraz ze starością, lecz z zapomnieniem (opuszczeniem).

    Tylu rzeczy nauczyłem się od was, ludzi… Nauczyłem się, że wszyscy chcą żyć na wierzchołku góry, zapominając, że prawdziwe szczęście kryje się w samym sposobie wspinania się na górę.

    Nauczyłem się, że kiedy nowo narodzone dziecko chwyta swoją maleńką dłonią, po raz pierwszy, palec swego ojca, trzyma się go już zawsze. Nauczyłem się, że człowiek ma prawo patrzeć na drugiego z góry tylko wówczas, kiedy chce mu pomóc, aby się podniósł. Jest tyle rzeczy, których mogłem się od was nauczyć, ale w rzeczywistości na niewiele się one przydadzą, gdyż, kiedy mnie włożą do trumny, nie będę już żył. Mów zawsze, co czujesz, i czyń, co myślisz. Gdybym wiedział, że dzisiaj po raz ostatni zobaczę cię śpiącego, objąłbym cię mocno i modliłbym się do Pana, by pozwolił mi być twoim aniołem stróżem.

    Gdybym wiedział, że są to ostatnie minuty, kiedy cię widzę, powiedziałbym “kocham cię”, a nie zakładałbym głupio, że przecież o tym wiesz. Zawsze jest jakieś jutro i życie daje nam możliwość zrobienia dobrego uczynku, ale jeśli się mylę, i dzisiaj jest wszystkim, co mi pozostaje, chciałbym ci powiedzieć jak bardzo cię kocham i że nigdy cię nie zapomnę.

    Jutro nie jest zagwarantowane nikomu, ani młodemu, ani staremu. Być może, że dzisiaj patrzysz po raz ostatni na tych, których kochasz. Dlatego nie zwlekaj, uczyń to dzisiaj, bo jeśli się okaże, że nie doczekasz jutra, będziesz żałował dnia, w którym zabrakło ci czasu na jeden uśmiech, na jeden pocałunek, że byłeś zbyt zajęty, by przekazać im ostatnie życzenie. Bądź zawsze blisko tych, których kochasz, mów im głośno, jak bardzo ich potrzebujesz, jak ich kochasz i bądź dla nich dobry, miej czas, aby im powiedzieć “jak mi przykro”, “przepraszam”, “proszę”, dziękuję” i wszystkie inne słowa miłości, jakie tylko znasz. Nikt cię nie będzie pamiętał za twoje myśli sekretne. Proś więc Pana o siłę i mądrość, abyś mógł je wyrazić. Okaż swym przyjaciołom i bliskim, jak bardzo są ci potrzebni. Prześlij te słowa komu zechcesz. Jeśli nie zrobisz tego dzisiaj, jutro będzie takie samo jak wczoraj. I jeśli tego nie zrobisz, nigdy nic się nie stanie. Teraz jest czas. Pozdrawiam i życzę szczęścia!

    Tłum. z jęz. hiszpańskiego: prof. Zdzisław Jan Ryn
    Katedra Psychiatrii Collegium Medicum UJ,
    ambasador RP w Chile i Boliwii w latach 1991-96.

  2. Zmiana jest śmiercią starego powiązana z nadzieją, że powstanie nowe, lepsze.

  3. Jak już coś zmienisz to musisz ciągle pilnować żeby zmiana była obecna. Samodyscyplina to wartość sama w sobie.

  4. ” Jedynym bólem jaki przeraża mnie w śmierci jest to, ze mozna umrzeć nie z miłości “Gabriel Garcia Marquez….

Komentarze są wyłączone.