To nie był ostatni koan dla Adama

Nie mogę przestać mówić, tak jak nie przestaję myśleć, a co więcej – tańczyć swojego tańca. Gdy więc mówię a potem tańczę wtedy również zapisuję własne słowa i nuty do muzyki, w takt której wiruję.

Dlaczego? Aby nie zapomnieć? Ależ nie. Abyś usłyszał.

Oczywiście umiem nie myśleć oraz niemyśleć, potrafię również medytować. Wszystkie te sztuczki z umysłem znam doskonale i co więcej, potrafię jest stosować na tobie i na sobie a nawet jednocześnie w przypadku nas obu.

Nie mogę przestać malować, tak jak nie przestaję myśleć, a co więcej – tkać swój kobierzec. Gdy więc dobieram barwy a potem formuję kształt z gliny tworzę odpowiedź.

Dlaczego? Aby nie zapomnieć? Ależ nie. Abyś zobaczył.

Oczywiście umiem nie myśleć oraz niemyśleć, potrafię również medytować. Wszystkie te sztuczki z umysłem znam doskonale i co więcej, potrafię jest stosować na tobie i na sobie a nawet jednocześnie w przypadku nas obu.

Nie mogę przestać się wspinać, tak jak nie przestaję myśleć, a co więcej – napinać liny. Gdy więc wbijam hak w ścianę a potem szukam stopą szczeliny zdobywam szczyt.

Dlaczego? Aby nie zapomnieć? Ależ nie. Abyś doświadczył.

A zatem, gdy wypowiem ostanie słowa, gdy napiszę ostatni koan – upadnę w tańcu, roztrzaskam dzban, odpadnę od ściany. Stanę się wirem, pustką, wiatrem a moje słowa echem, popiołem i ciszą.

_______________________________________

inne koany

Newsletter
Udostępnij:

Maciej Bennewicz

Założyciel i pomysłodawca Instytutu Kognitywistyki. Twórca podejścia kognitywnego m.in w mentoringu, tutoringu, coachingu oraz Psychologii Doświadczeń Subiektywnych. Artysta, pisarz, socjolog, wykładowca, terapeuta, superwizor.